Zgodnie z art. 5 Dekretu z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz.U. poz. 279 ze zm.) budynki oraz inne przedmioty, znajdujące się na gruntach, przechodzących na własność gminy m. st. Warszawy, pozostają własnością dotychczasowych właścicieli, o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Działanie tego przepisu prowadziło do rozejścia się prawa do gruntu i prawa do znajdującego się na nim budynku, jeśli jego stan techniczny pozwalał na korzystanie z niego zgodnie z przeznaczeniem. Nie oznacza to jednak, że to rozejście się tytułu do gruntu i posadowionego na nim budynku miało mieć trwały charakter. Prowadziłoby ono bowiem do stanu sprzecznego z art. 4 i 9 dekretu z 11 października 1946 r. - Prawo rzeczowe (Dz.U. Nr 57, poz. 319), a z czasem do stanu sprzecznego z art. 46 § 1 KC w związku z art. 47 § 1 i 2 KC oraz art. 48 KC. Właściciel budynku mógł zatem uzyskać tytuł do gruntu pod nim w postaci prawa wieczystej dzierżawy z czynszem symbolicznym lub prawa zabudowy za opłatą symboliczną, a od dnia 22 października 1961 roku - w postaci użytkowania wieczystego na zasadach określonych w art. 7 dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy. Jak wynika z art. 8 dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy, właściciel budynku tracił do niego tytuł, jeżeli jego wniosek złożony na podstawie art. 7 dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy został rozpatrzony negatywnie. Wynika z tego, że ustawodawca akceptował rozłączność tytułów do gruntu i budynku tylko przez czas konieczny do rozpoznania wniosku o ustanowienie dla właściciela budynku tytułu prawnego do gruntu, na którym budynek jest położony (VIDE: wyrok Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z dnia 5 września 2023 r., II CSKP 904/22)